هزاران ستونِ سنگیِ آهکی که از دلِ آبِ زمردی سر برآورده‌اند، منظره‌ای می‌سازند که انگار اژدهایی افسانه‌ای به دریا شیرجه زده باشد؛ نامِ خلیج هم در زبانِ ویتنامی یعنی «فرودِ اژدها». قایق که میانِ این جزیره‌ها می‌راند، هر پیچ منظره‌ای تازه پیشِ رویت می‌گذارد و مه، صخره‌ها را رازآلود می‌کند. یونسکو این شگفتی را در فهرستِ میراثِ جهانی ثبت کرده، اما هیبتِ واقعی‌اش را تنها با چشمِ خود و از روی عرشه می‌توان دریافت. این‌جا طبیعت، معماری‌اش را بی‌دخالتِ انسان به رخ می‌کشد.

بزرگ‌ترین جزیره‌ی منطقه، پوشیده از جنگل‌های سبزِ انبوه، با ساحل‌های پنهان، غارها و روستاهای شناورِ ماهیگیری. بخشِ بزرگی از جزیره پارکِ ملی است و خانه‌ی گونه‌های نادر، از جمله لنگورِ طلاییِ کت‌با که جز این‌جا هیچ‌کجای دنیا یافت نمی‌شود. می‌توانی در جنگل پیاده‌روی کنی، با کایاک میانِ صخره‌ها پارو بزنی یا از فرازِ تپه‌ها دریا را تماشا کنی. این‌جا برای آن‌هاست که کمی دورتر از شلوغیِ کروزها، طبیعتِ بکر و آرامش را می‌جویند.

«غارِ شگفتی» یکی از بزرگ‌ترین و زیباترین غارهای خلیج است؛ از دهانه‌ای پنهان در دلِ صخره وارد می‌شوی و ناگهان در تالارهایی عظیم و سربه‌فلک‌کشیده قرار می‌گیری. قندیل‌های سنگی و ستون‌هایی که میلیون‌ها سال قطره‌قطره شکل گرفته‌اند، در نورِ ملایمِ چراغ‌ها می‌درخشند و اشکالِ خیال‌انگیز می‌سازند. مسیرِ سنگیِ درونِ غار تو را از تالاری به تالارِ دیگر می‌برد، هرکدام بلندتر و باشکوه‌تر از قبلی. این‌جا کلیسای زیرزمینیِ طبیعت است؛ ساکت، خنک و مقدس.

آرام‌تر، سبزتر و دست‌نخورده‌تر از ها لونگ، خلیجِ لان‌ها با صدها جزیره‌ی کوچک و آبی شفاف، پناهگاهی است برای آن‌ها که آرامش می‌خواهند. ساحل‌های ماسه‌ایِ سفید در دلِ صخره‌ها پنهان شده‌اند و آب چنان زلال است که برای شنا و کایاک‌سواری دعوتت می‌کند. مزرعه‌های صدفِ مروارید و روستاهای شناور، رنگی از زندگیِ محلی به منظره می‌دهند. می‌توانی قایقت را در خلیجی خلوت لنگر بیندازی و جز صدای موج و پرندگان، چیزی نشنوی.

یک شب اقامت روی آب، میانِ ستون‌های سنگی، تجربه‌ای است که خوابش هم روی موج می‌گذرد. غروب، شام روی عرشه و آسمانی که ستاره‌باران می‌شود؛ شب، سکوتِ عمیقِ خلیج و تنها صدای آبی که به بدنه‌ی کشتی می‌خورد. صبحِ زود، کلاسِ تای‌چی روی عرشه و طلوعی که آرام از پشتِ جزیره‌ها بالا می‌آید و همه‌چیز را طلایی می‌کند. کروزِ ها لونگ فقط جابه‌جایی نیست؛ سفری است که در آن، زمان روی آب کش می‌آید و آرام می‌گیرد.

جزیره‌ی تی‌تاپ جزیره‌ای کوچک با ساحلی هلالی و شنی است که در میانه‌ی خلیج نشسته و توقفگاهِ همیشگیِ کشتی‌های گردشی به شمار می‌رود. پله‌های سنگی از کنارِ ساحل تا آلاچیقِ نوکِ تپه بالا می‌روند و بالا رفتن از آن‌ها چند دقیقه‌ای طول می‌کشد. از آن بلندی، ده‌ها ستونِ سنگ‌آهکی، قایق‌های لنگرانداخته و آبِ فیروزه‌ای در یک قابِ کامل دیده می‌شوند؛ مشهورترین چشم‌اندازِ ها لونگ. پایینِ تپه هم آبِ آرام و کم‌عمق برای شنا و آفتاب‌گرفتن آماده است.

در گوشه‌های آرامِ خلیج، جایی که کشتی‌های بزرگ نمی‌توانند وارد شوند، قایق‌رانانِ محلی با قایق‌های سبکِ بامبو و پاروی دستی مسافران را می‌برند. مسیر از زیرِ طاق‌های طبیعیِ سنگ‌آهکی و از میانِ تالاب‌های پنهانی می‌گذرد که تنها از همین راه در دسترس‌اند. بی‌صدا بودنِ پارو باعث می‌شود صدای آب، پرنده‌ها و پژواکِ غارها به‌خوبی شنیده شود. دیواره‌های بلندِ سنگی از دو سو سر به آسمان می‌کشند و این گشتِ کوتاه، نزدیک‌ترین تماس با طبیعتِ خلیج را فراهم می‌کند.